Verjaardag


Verjaardag

Begin deze maand heb ik mijn verjaardag-/ house -warming feestje gehouden. In plaats van iedereen, slechthorenden/doven én horenden, bij elkaar uit te nodigen deed ik het dit jaar anders.
Ik kwam op dit idee door een vriend van mij die aangaf dat hij dit deed op zijn verjaardag. Hij nodigde familie, vrienden en kennisen die goed horen op 1 avond of middag uit en de slechthorende en dove groep op een andere avond. Een briljant idee, die bleef hangen in mijn hoofd.
Totdat de uitnodigingen voor mijn verjaardag de deur uit gingen. Toen ging ik het ook in groepen doen.
Het is erg goed bevallen: vrijdag avond de avond voor de slechthorende en dove kennisen/vrienden. En in het weekend de horende familie, kennisen en vrienden. Het was een relaxte vrijdagavond met leuke gesprekken soms ondersteund met gebaren soms ook niet omdat we elkaar aankeken en rustig praten.

Een wereld van verschil met de andere dag, de dag met de horende familie leden. Deze dag was ook zeer gezellig en het was leuk om iedereen weer te zien en zeker mijn tante die helemaal uit Groningen is gekomen. Ik voelde veel warmte en liefde dat weekend.

Voorstelling
Om de maand nog beter te maken, had mijn vader kaartjes gekregen voor een voorstelling in Borne genaamd Vast. Mijn moeder en ik mochten hierheen. Wat een geluk. Maar naar een voorstelling gaan als slechthorende brengt ook beperkingen met zich mee. En dit was nu ook zo. Er waren vier dames die de voorstelling deden en ze deden het echt geweldig, brachten het met veel humor hun performance. Maar dit betekende ook verschillende stemmen, gezang, geluiden uit het publiek en ga zo maar door. Je weet vast wel wat ik bedoel.

Bij het begin van de voorstelling vroeg mijn moeder in ngt of ik het kon volgen waarop ik nee schudde met mijn hoofd. En de moeder die ze is, probeert zo goed mogelijk dingen te gebaren in ngt. Waarop ik toch een deel van de voorstelling mee kreeg. Uiteindelijk gezegd „laat maar“, meer vanuit mijn oogpunt: dan kan jij ook genieten. En dat deed ze, ze lag helemaal dubbel van het lachen, waarop ik weer moest lachen. Het zien van de voorstelling door de oren en ogen van je moeder en de rest van het publiek is een dubbele gewaarwording.
Aan de ene kant doet het pijn, want je wil sommige geluiden of zang zelf ook graag horen. Aan de andere kant is er de acceptatie dat dit het is en dat je ook kunt genieten door de oren/ogen van een ander, wat ook een cadeau is.

Denk allemaal aan jezelf blijf dichtbij jezelf.

Comments (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *