Oriëntatie

“Willem, kun jij me even komen helpen?”. In het drukke magazijn waar ik als warehousemanager fungeerde, was het knap lastig en vermoeiend om me de hele dag te concentreren op alle stemmen en geluiden die me de gehele dag omgaven. Het rijden van de heftruck, de palletwagen of zelfs het afrollen van een plakbandapparaat … het zijn allemaal geluiden die via het gehoorapparaat even hard bij me binnen kwamen. Ik was al blij dat ik deze stem uit al deze herrie wist te filteren maar waar ik ook om me heen keek, ik zag nergens de persoon die bij de stem paste.
Ik hoorde gegrinnik, waarop volgde “ik ben hierboven!”. Dat was exact de richting waarin ik nog niet had gekeken en ook eigenlijk helemaal niet had verwacht. Het was de logistiek manager die een kantoor boven de mijne had en vanaf de smalle galerij die ervoor liep ,bevond hij zich op slechts een kleine twee meter afstand van … mijn gehoor laat me op dit punt echter in de steek en ik heb dan echt geen idee waar het geluid vandaan komt.

Radar
Het is zo maar een situatie die me wel vaker overkomt. Door mijn volledige doofheid aan mijn linkeroor komen vanzelf alle geluiden via het rechteroor binnen. Aangevuld met de tinnitus in het linkeroor, maakt dat ik me voortdurend als een soort radar oriënteer waar het geluid, wat ik op dat moment opvang, vandaan komt. Het levert vaker van dit soort situaties op, waarbij mensen me soms vertwijfeld aankijken als ik hen aankijk terwijl een ander persoon iets tegen me gezegd heeft. Dit gebeurt dus voornamelijk met mensen waarvan ik de stem niet ken en die mijn slechthorendheid niet kennen.

Verkeer
Ook tijdens het hardlopen draag ik een gehoorapparaat. Niet zozeer om mensen te verstaan maar wel om auto’s en/of brommers tijdig horen aan te horen komen. Echter omdat de microfoon naar voren is gericht, hoor ik vaak het geluid van achterop naderende auto en/of brommer pas op het moment al dat ze al naast me zijn. In het begin was ik ook in dit soort situaties gedesoriënteerd en schrok ik hier enorm van. Ik was dan voor een moment uit het veld geslagen omdat ik het geluid totaal niet verwachtte. Inmiddels ben ik het wel gewend en tijdens het hardlopen ingesteld op dit soort van achteren naderende geluiden.

Acceptatie
Grappig wordt het als één van onze twee dochters tegen me praat en ik doodleuk tegen de ander begin te antwoorden. Daar hun stemmen zo goed als gelijkwaardig klinken, heb ik vaak geen idee welke van de twee tegen me gepraat heeft. En al helemaal niet als ze in dezelfde hoek van de kamer zitten. Gelukkig kunnen we hier met z’n allen hardop om lachen, ze kennen mijn slechthorendheid en alle daarmee gepaard gaande problemen als geen ander.

Maar ik weiger om dit soort situaties maar simpelweg uit de weg te gaan. Het kost me veel energie om elke keer weer goed te oriënteren waar de geluiden vandaan komen. Ik weet wel dat juist door mijn eigen acceptatie van mijn handicap, de omgeving hier heel goed op reageert en het meer als lastig voor mij ziet dan voor henzelf. Het geeft maar weer extra gewicht aan mijn levensvisie aangaande mijn handicap… “de grootste drempel in je handicap ben jijzelf!”.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *