Jaloers

Jaloers? Ja, op de minderhorenden!

Dove kinderen zijn zielig

“Oh Hélène, echt knap dat jij met dove kinderen werkt. Ik vind dat altijd zo zielig.” Vandaag wil ik er nogmaals even duidelijk over zijn. Ik vind dove kinderen niet zielig en ik vind niet dat ze het verdienen om zielig gevonden te worden. Ik vind mezelf wel echt knap, maar daar ga ik het nu niet over hebben.

Beperking op de eerste plaats

Natuurlijk denk ik heel af en toe over mijn cliënten, “wat vervelend voor je dat je doof, slechthorend, autistisch of een combinatie daarvan bent.” Ik vind het vervelend voor ze dat ze dagelijks in moeilijkheden kunnen komen door de gevolgen van de (gehoor)beperking. Ik vind het vervelend voor ze dat ze in een wereld leven die onvoldoende op hen is afgestemd. Ik vind het vervelend dat er soms eerst naar de beperking wordt gekeken en dat de persoonlijkheid op de tweede plaats komt te staan. Dit is één van de redenen dat ik voor UnitEars ben gaan schrijven. Ze moeten zichzelf extra bewijzen. Mijn kindjes verdienen dat niet.

Jaloers? Ja, op de minderhorenden!

Het onderwerp van deze blog is jaloezie. Ik kan helaas genoeg voorbeelden bedenken waarin cliënten hebben genoemd jaloers te zijn op horende kinderen. Het voelt alleen niet oké naar hen toe om hierover te schrijven. Ik laat dit liever aan mijn toffe collegabloggers over. Ik heb besloten om de rollen om te draaien. In onderstaande voorbeelden lijkt het me prettig of zelfs geweldig om NIETS te horen. Hier ben ik even jaloers op mensen die niet kunnen horen.

Het is een warme, benauwde lenteavond. De balkondeur staat op een kier. De buurvrouw heeft een meneer op bezoek en ze hebben het gezellig. Heeeeel gezellig. Ik hoor gezucht en gepuf en hij vraagt haar om…- Vanavond slaap ik met de balkondeur dicht.

Ik werk op school nog eventjes door, bijna iedereen is al naar huis. Ik hoor dat het lokaal schuin achter mij wordt schoongemaakt. De schoonmaakster denkt nog als enige aanwezig te zijn en laat een harde wind terwijl ze met wat zakjes ritselt. Drie seconden later loopt ze mijn kamertje binnen om de vuilnisbak te legen. “oh-hallo!” Ik probeer niet te lachen en groet vriendelijk terug.

Beetje misselijk…

In een busje op excursie in Vietnam probeer ik een dutje te doen, maar de Australische jongens achter ons zijn druk in gesprek. Ik probeer het geluid te blokkeren of aan iets anders te denken, maar ik hoor elk woord. Ze hebben het over de Holocaust en benoemen plotseling dat dit mogelijk een groot verzinsel is. Vol walging draait de Belgische vrouw voor mij zich om zodat ze de jongens met een kwade stem de les kan lezen. Ik ben een beetje misselijk, want we moeten de komende 21 uur met elkaar doorbrengen en het is nu al gezellig…

Heeeerlijk slapen

Ik weet nog dat B. er een nieuw zusje bij kreeg. Lieve zusje bleek helaas een huilbaby. B. moest er hard om lachen. Elke avond doet B. haar CI af omdat deze opgeladen moet worden. “Papa en mama worden wakker en slapen weinig, maar ik slaap heeeerlijk!”

 

 

Comments (2)

  1. Dankjewel Rina,
    Ik kende een paar kinderen die uit frustratie hun CI eraf smeten, dat is minder handig…
    Daarnaast is er ook een jongen die, wanneer zijn vriendin weer eens “zeurt,” zijn hoortoestellen uitzet terwijl hij haar wel blijft aankijken, hihi!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.