Dieren en kinderen

Het is dierendag geweest en ik analyseerde vanochtend het gedrag van mijn kat. Ik vergelijk mijn kat liever niet met andere katten. Als ik dat doe lijkt er ineens van alles mis met hem te zijn. Terwijl hij eigenlijk gewoon is zoals hij is: lekker zichzelf. Ondanks dat ik mijn best doe om hem op te voeden en consequent klaar sta met de plantenspuit als hij weer eens op het aanrecht hupst, blijft hij stoute streken uithalen. In vergelijking met andere katten moet ik het hem misschien veel vaker laten voelen of weten dat iets niet mag. Dat zegt iets over hem. Wat als ik nou niets zou weten over andere katten? Stel dat ik niet wist dat de kat van mijn ouders niet eens in beweging komt terwijl wij van een zalm smullen? Zou ik dan net zo geïrriteerd zijn als ik mijn kat vier keer van de eettafel moet duwen of zou ik dan veel geduldiger zijn, omdat ik puur en alleen maar rekening houd met hoe hij is?

Wel of niet vergelijken?

Door die gedachtegang kwam ik op iets anders wat aan me knaagt. Kun je een slechthorend kind vergelijken met een horend kind? Dat is een moeilijk vraag, maar ik word er vaak mee geconfronteerd. “Hoe praat mijn kind ten opzichte van anderen?” “Wat scoort het kind in vergelijking met (horende) leeftijdsgenoten?” Soms vraag ik me af waarom dat belangrijk is. Er is natuurlijk niet voor niets een maatstaf. Kinderen moeten namelijk overal en nergens aan ‘voldoen.’ Is het wel eerlijk om kinderen überhaupt te vergelijken? Is het oneerlijk als ik ze niet wil vergelijken?

Het antwoord is natuurlijk “het hangt ervan af.” Ja, maar waar hangt dat dan van af? Wordt dat uitgedrukt in aantal decibellen gehoorverlies? Kun je ze wel vergelijken met elkaar als ze allebei slechthorend zijn? De waarheid is dat het niet uitmaakt. Kinderen worden waar dan ook hoe dan ook met elkaar vergeleken. Als je een slechthorend kind hebt zal hij of zij altijd voor de rest van zijn of haar leven worden vergeleken met een horend kind. Of het nu eerlijk is of niet.

Niet gelijk, wel gelijkwaardig

Sommige ouders vinden dat hun kind exact hetzelfde behandeld moet worden als een normaal horend kind. Er is geen verschil en iedereen is gelijk. Dat is een prachtige gedachte en naar mijn mening ook een mooie boodschap om over te brengen aan je kind. Je bent niet minderwaardig als je slechter hoort of anders spreekt. Wat hierin niet wordt besproken is dat het kind altijd net iets harder moet knokken voor die voldoende, net iets beter moet concentreren tijdens een les en net iets minder meekrijgt tijdens een groepsgesprek. Dat is dus niet helemaal gelijk, toch?

Ik ben benieuwd hoe jullie erover denken…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.