De lente 2018 van Charlotte

Maart

Richting Nijmegen, op een onmenselijk vroeg tijdstip, uit de veren, om vroeg in de ochtend op tijd in het Radboud ziekenhuis te kunnen zijn. Net op tijd arriveren we op de afdeling KNO waar al snel, een hoortest volgt.
De laatste hoortest die bekend is van mij, is uit 2011. De dame die de test aflegt laat al snel doorschemeren dat mijn gehoor behoorlijk achteruit is gegaan. Eigenlijk is het geen verrassing. We lopen op schema en snel daarna mag ik bij de KNO arts komen. 
Het wordt een pittig gesprek. Mijn gehoorverlies is ernstig: 80% verlies. Evenwichtsklachten zijn normaal want ik ben overbelast.
Door de hoorapparaten die ik heb, hoor ik wel, maar het geluid komt ongefilterd, kei hard binnen. Niet zo gek dat ik me zo moe voel.
Er komt nog een arts bij en samen bespreken we de mogelijkheden.
Ik probeer er vooral het positieve uit te halen. Dat mijn gehoor achteruit gegaan is, weet ik al, maar ik hoor vooral de berichten als : “niemand in Nederland hoeft doof te zijn “.
Ze spreken hun verwondering uit. Over, hoe ik de balletjes in de lucht kan houden. En of ik wel besef hoe ernstig het hoorverlies is.
“Er komen bij ons mensen die bij 20% gehoorverlies al een operatie willen. Jij hebt 80% verlies en ondergaat het gewoon. Je bent nog zo jong en in de bloei van je leven om al zo doof te zijn.”

Operatie
Uit de scan die volgt blijkt dat de verbening van de hoorbeentjes  erger is dan men had gedacht. Het zit al tot ver in mijn slakkenhuis. De zenuw van mijn aangezicht spier die aan de linkerkant niet goed loopt, loopt rechts wel goed, dat is het goede nieuws.
Ze willen dolgraag de operatie doen. Ik ben een interessant geval. Een kijkoperatie, geen risico’s. Durven ze het aan, dan gaan ze door, twijfelen ze, dan stoppen ze en kom ik in aanmerking voor een CI.

De wachttijd voor de operatie is lang, maar in de tussentijd kan ik mooi proberen tot rust te komen. Heel bewust ben ik aan het kiezen voor mezelf. Ik neem rust.
Alle dingen die mij teveel prikkels bezorgen heb ik afgezegd. Met pijn in mijn hart, dat wel. Maar wat een rust overvalt me. Een dagje prullen, lezen, wandelen. Hoelang is dat geleden? Ik gun mezelf dit nu en het helpt al zoveel!

Het blijven schoppen tegen grenzen, het blijven vastklampen aan de dingen die ik niet meer kan, dat heeft me zo veel energie gekost, merk ik nu. Niet alleen ikzelf pluk hiervan de vruchten, ook mijn dierbaren merken het aan me.
Dit is wel de tendens die ik door ga zetten de komende tijd in afwachting van wat er nu nog allemaal op mijn pad gaat komen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.