Bijzondere Coffee Meetup

Stil. Dat was ik na de eerste coffee meetup van afgelopen vrijdagavond.
Ik ontving zes gasten, allemaal dames. Samen met Josien,  en Afke, de schrijfcoach voor die avond werd dat aantal negen. Grappig was, dat de “horenden” in de minderheid waren.

UnitEars bestaat ruim drie jaar. Dat feit, en het feit dat ik vrijdag 30 maart bijna veertig jaar ben geworden 😉 waren redenen voor een speciale gelegenheid.

Achter mijn beeldscherm heb ik al kennisgemaakt met mooie mensen. Mensen met ieder een eigen verhaal over hun gehoorprobleem, kwetsbare mensen met een enorme innerlijke kracht.
Het werd tijd om weer eens “live” te gaan afspreken en ditmaal in een groep. Mijn ervaring is, dat er niets gaat boven een lange tafel in een fijne ruimte, en met een mok thee of koffie luisteren naar elkaars verhalen.
Ik wilde horen waar mijn lezers tegenaan lopen. Wat ervaar je in het dagelijks leven? Wat maakt het leven ongemakkelijk of lastig? Ik wilde hoofdzakelijk luisteren. En leren.

Kwetsbaar en open

Op mijn wenken werd ik bediend. De ambiance van Josiens binnen stadstuin is fantastisch. Er hangt een serene rust waardoor mensen zich direct op hun gemak voelen. Zoals ik hoopte, durfden de dames zich open te stellen. Het duurde niet lang voor er persoonlijke verhalen werden verteld en wat zo mooi was, men reageerde op elkaar.
Wat ik misschien al wist, maar wat nu weer zo echt binnenkwam, is dat slechthorende mensen niet verwachten dat anderen zich aanpassen aan hen. Er is niemand die voor hen zorgt. Niemand die zich altijd bewust is hoe correct te communiceren. En dat wordt ook niet verwacht. Maar eenzaam voelt het vaak wel.

Ik voelde dit allemaal zo helder. Het werd me weer zo duidelijk hoe belangrijk het is om ons open te stellen en te communiceren, echt te communiceren met elkaar. 

Tot de kern

Er brak een moment aan op de avond, waar we de kern raakten. Het gaat niet eens specifiek om slechthorend zijn, het gaat om je totale persoon en de plek die je inneemt in de samenleving. Het gaat om het gevoel dat je er niet bij hoort en je daarom alle moeite doet om je aan te passen. Het gaat om de grenzen die je overgaat tijdens dat aanpassen en op je neus gaan wanneer je dit te lang en te vaak doet. Het gaat om de noodzaak om jezelf te kunnen zijn, jezelf te accepteren. Jezelf en je tekortkomingen. Je complete zelf!

Nog steeds stil..

Eigenlijk bewandelen we deze weg allemaal tijdens ons leven. Vroeg of laat komen we onszelf tegen. We hebben dan de keuze: Onszelf voorbij lopen of stil staan, het gesprek aangaan met jezelf en dan de route kiezen die je wilt. Dat is de essentie.
Ik merk dat ik nog steeds moeite heb om de avond in een blog te “duwen”. Soms is het fijn om alleen maar te luisteren, na te denken en te leren. In stilte.

Mijn speciale dank gaat uit naar de dames die zo kwetsbaar en ook zo krachtig bij mij aan tafel zaten en hun verhalen durfden te delen. Naar Afke Hop, de dame die op wonderbaarlijke wijze voor ons getolkt heeft (geloof me, het was een hele klus, en er werd veel van haar gevraagd). Veel respect.

Last but not least, Josien. Haar inbreng, haar vermogen om tot de kern door te dringen en haar enthousiasme op het moment dat ik haar vroeg om deze avond samen met mij te verzorgen, geven mij heel veel energie.
Ik heb ervaren dat er zeker behoefte is aan dit soort ontmoetingen. We zijn al aan nieuwe activiteiten aan het plannen. Wellicht tot dan!

Comments (3)

  1. Hallo,

    Het was zeker een mooie avond en voor herhaling vatbaar. Heb ook erg genoten en het was erg fijn om met lotgenoten te praten over waar zij tegenaan lopen.

    Dank voor de mooi avond die jij voor ons hebt gemaakt.

  2. Prima, dat de horenden eens sterk in de minderheid waren, haha !
    Op naar de volgende Coffee Meet Up ? Je hebt eer van je werk, als ik dat zo lees !

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe jouw reactie gegevens worden verwerkt.