Verstopt achter een te klein boompje

Na een bliksembezoek aan de supermarkt stond ik uit te hijgen in de rij bij de kassa. Je kent het wel! Eindelijk had ik even tijd om wat rond te kijken. Ik zag een man zittend in een rolstoel rustig een zakje appels afwegen. Hij maakte geen haast zoals ik. Meteen kreeg ik medelijden met die man, wanthij had maar één been. Het was heel duidelijk zichtbaar, ik had het idee dat hij er geen moeite mee had dat anderen zijn handicap zouden zien. Ik had direct enorm veel respect voor die man en zat me te bedenken dat ik mijn beperkingen zoveel mogelijk verstop voor de buitenwereld. Je wil immers net als de ‘anderen’ zijn. Deze man kan zijn handicap niet verstoppen, hoe graag hij dat misschien zou willen. Moet hij ermee leren leven en accepteren dat er mensen naar hem kijken? Terwijl ik thuis mijn boodschappen opberg laat de gedachte aan de man in de supermarkt mij niet los. In zijn geval zou ik me verstoppen, al is het achter een veel te klein boompje!

Mijn haar over mijn oren

Ik weet nog heel goed dat ik mijn gehoorapparaten voor het eerst indeed. Het geluid wat ik hoorde was fantastisch maar de gedachte dat ik mijn haar vanaf nu over mijn oren ging dragen kwam al heel snel in mij op. De volgende dag heb ik – met knikkende knieën- mijn nieuwe aankoop aan een paar van mijn collega`s laten zien. ‘’Wat een kleine apparaatjes”, zei een collega. ‘’Daar zie je echt niets van joh! ‘’ Toch blijf ik mijn haar eroverheen dragen. Niet iedereen hoeft het te zien. Op een dag camoufleerde mijn haar mijn oren niet zoals ik dat had gehoopt en was er toch iemand die het zag. “Heb je gehoorapparaten, zei hij tegen mij ‘’ik zag dat er iets glom in je oor en ik dacht even dat het een piercing was maar daar ben jij niet echt een type voor.’’ Ik zakte door de grond. Hoe kon dat nou, mijn haar zit toch goed? Ik heb maar eerlijk gezegd dat ik inderdaad gehoorapparaten heb, maar dat ik er ook niet mee te koop wilde lopen. Na deze ontmoeting had ik het idee dat mensen ernaar keken of zelfs aan het zoeken waren als ik de andere kant opkeek. Waarschijnlijk is dat helemaal niet zo maar door je onzekerheid ga je dat wel denken. Een tijdje later heb ik een extra gaatje laten schieten om nog een oorbel te kunnen dragen. Als ik twee oorbellen in mijn oorlel draag valt het zilveren stukje in mijn oor niet zo op was mijn idee. De aandacht gaat dan meer naar mijn oorbellen. Je bent extra met je uiterlijk bezig om je beperking of hulpmiddel die je daarvoor gebruikt te verstoppen.

Leer er mee om te gaan

Ik kan dankzij mijn kapsel de gehoorapparaten bedekken, maar veel mensen hebben die keuze niet. Denk maar weer eens terug aan die man in de supermarkt. Toch is het misschien beter om het juist wel te laten zien daardoor kun je er misschien beter mee omgaan. Deze man heeft vast en zeker vervelende situaties gehad waarin mensen hem gekwetst hebben. Misschien wordt je hierdoor juist wel gehard en respecteer je het eerder. Uiteindelijk is het juist heel mooi dat er moderne middelen voorhanden zijn om ervoor te zorgen dat ik minder last van mijn beperking heb. Waarom zou ik zoiets moois willen verstoppen? Ik weet wel dat er lef voor nodig is zodat je jezelf niet meer achter het kleine boompje wil verstoppen. Zelf betrap ik mij er ook nog dagelijks op dat ik zoekende ben naar een ‘figuurlijk’ boompje dat kan dienen als bescherming tegen negatieve reacties. Maar hoe langer ik erover denk hoe meer ik besef dat dit totaal niet nodig is. Ondanks je beperking ben je nog net zoveel mens als ieder ander. Pak die appels in de supermarkt net als die man in de rolstoel, wees jezelf en leef je leven: daar pluk je uiteindelijk de meeste vruchten van.

 

Comments (2)

  1. Je kunt het ook omdraaien, als mensen het zien, kunnen ze beter rekening houden met je hoorproblemen. Ik vind dat zelf alleen maar een voordeel. En het is echt niet iets waar je je voor hoeft te schamen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *