eenzaam door slechthorendheid

Eenzaam door slechthorendheid

Eenzaamheid. Misschien wel het meest hopeloze gevoel dat er bestaat. Wanneer ik denk aan eenzaamheid, voel ik kou. Zie ik grijs. Eenzaamheid is iets, dat niemand zou moeten kennen. Dat niemand zou moeten voelen.

Helaas is de waarheid heel anders. Bijna dagelijks hoor en lees verhalen van en over mensen die zich eenzaam voelen. Eenzaam zijn.

Mensen die midden in het leven stonden, gaan, lopen stapje voor stapje naar achteren. De maatschappij uit.

Hun gehoorbeperking dwingt hen ertoe. Tenminste, dat denken ze. En dat is logisch. Want hoewel er zoveel middelen zijn om deze erg grote groep mensen te helpen, wordt het probleem zelden onderkend en daarom blijven oplossingen uit beeld. Nederland is zich veel te weinig bewust van de grote groep mensen die slechthorend zijn. Het lijkt te ver van hun bed.

Doemscenario’s

Wij kennen verhalen van mensen die bij een sociale activiteit in een hoekje gaan staan, zich afvragend wat voor indruk ze maken, maar te onzeker om iemand aan te spreken. Zij hebben honderden scenario’s die ze in hun hoofd laten afspelen. Een vaak voorkomende is: “wat nu als iemand me aanspreekt, en ik kan diegene niet verstaan. Straks geef ik een verkeerd antwoord of moet ik eindeloos om herhaling te vragen.” Dan maar liever in een hoekje staan en het leven langs je heen laten glijden.

Onaanvaardbaar, vinden wij. Daarom roepen wij je op, kijk eens om je heen. Kijk eens in de hoeken. Steek je arm uit naar deze mensen en neem ze mee in jouw kring. Ga na bij jezelf, hoe het zou zijn als jij in de hoek zou staan.

Ik denk namelijk niet dat slechthorendheid de grootste issue is. Slechtvoelendheid, daar zit het probleem.

Lees verder