Slechthorendheid is normaal, maar niet voor mijn maman!

Maman, ik denk dat je een gehoortest nodig hebt.” Deze opmerking zou luchtig en gemakkelijk te brengen moeten zijn voor mij. Als logopedist adviseer ik misschien wel wekelijks om “even” een gehoortest te laten doen, of ik vraag wanneer er voor het laatst één is afgenomen. Nu voelt het zwaar. Als mijn moeder echt zo slecht hoort, wat wil dat dan zeggen?

Ouderdomsslechthorendheid is een normale en veel voorkomende zaak, maar ik wil helemaal niet dat mijn moeder oud wordt. Begrijp me niet verkeerd, natuurlijk wil ik dat ze heeeeel oud wordt, maar ik wil helemaal niet dat haar haren grijs worden en dat haar gehoor haar begint te beperken in het dagelijks leven. Hoepel toch op. Ik verzoek de haarcellen vriendelijk, maar dringend om nog heel lang te blijven plakken daarbinnen!

Franstalig

Ik besluit om het haar te zeggen, want wij zijn altijd erg open tegen elkaar. Mijn moeder heeft me Franstalig opgevoed. Vanzelfsprekend voeren we dit gesprek in het Frans. Zodra mijn vader meeluistert, schakel ik over naar het Nederlands. Ik hoop erop dat hij me steunt in dit gesprek. Mijn moeder zegt dat ze het ook merkt. Dat komt door de verkoudheid, geeft ze aan. Mijn vader zegt niets en prikt met zijn vork in zijn eten. Ik weet het niet zo goed… Op dit moment ben ik niet blij met alle kennis die ik heb over slechthorendheid. Ik weet dat er bij een verlies dat groter is dan 35 dB, er een hoortoestel wordt vergoed. Er is dan sprake van lichte slechthorendheid. Vorige week kwam ik binnen, sloeg ik de deur achter me dicht, liep ik de open keuken binnen terwijl ik haar vrolijk en luid begroette. Toch schrok ze van me omdat ik “plotseling” achter haar stond. Ik weet ook, dat mijn binnenkomst meer geluid creëerde dan 35 dB. Mijn begroeting alleen al, moet boven de 65 dB zijn uitgekomen (ja, ik ben heel enthousiast als ik thuiskom!).

Niet voor haar..

Het zal wel beroepsdeformatie zijn, besluit ik. Dit bekende fenomeen zorgt er voor dat logopedische problemen overal en nergens opduiken.  Ik probeer het los te laten, maar het zit me toch niet lekker. Ik word iedere dag geconfronteerd met mensen met een communicatieprobleem. Dat wil ik niet voor haar. Doordat Frans haar moedertaal is, ze een toch wel duidelijk accent heeft en af en toe complexe of figuurlijke taal in het Nederlands niet vat, zal ze het moeilijk krijgen als haar gehoor achteruit gaat. Eerlijk is eerlijk, het levert soms wel hilarische momenten op.

Sneeuw in mei?

Spraakverstaan in ruis is natuurlijk moeilijker dan in optimale omstandigheden, zeker als je wat ouder bent geworden. Mijn ouders, die al jaren bij elkaar zijn, vergeten soms de basale optimale omstandigheden voor communicatie. Ze proberen iets tegen elkaar te zeggen door het geruis van een televisie heen, of staan met de ruggen naar elkaar toe. Zo roept mijn vader “Ah Guus Meeuwis,” waarop mijn moeder verschrikt naar het raam rent. “Eeft et gesneeuwd?!” Ik krijg de slappe lach. Dat was een prachtig moment in mei. Gisteren vroeg ik – in het Nederlands –  of ze nog watermeloen had gekocht. Mijn moeder keek me met grote ogen zeer verbaasd aan. “Wat ies tomatenbloem?” Ik glimlach breed naar haar. “Pastèque, maman!!” Hierop schreeuwt mijn nichtje, “ik heb al bestek!” Misschien is het wel een concentratieprobleem. Misschien moet ik gewoon even afwachten hoe het loopt en ondertussen genieten van dit soort mooie momenten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *