Hollen of stilstaan

Hollen of stilstaan.. wat te doen?

Het schrijven over slechthorend zijn is moeilijker dan ik dacht. Ik schrijf over van alles, maar eigenlijk nooit over het feit dat ik slechthorend ben. Nu het op mijn pad is gekomen om te schrijven voor Unitears, word ik bijna “verplicht”om dieper na te denken over mijn beperking. Het woord alleen al.

Ik ben even offline

Altijd probeer ik te relativeren. Ja, ik hoor slecht en dat is lastig, maar er zijn veel ergere dingen op de wereld en het is niet levensbedreigend. In ons gezin lachen we er ook veel om. Hoe ik weer iets helemaal verkeerd versta, daardoor boos wordt, terwijl het helemaal over iets anders ging. We lachen erom als ik mezelf “offline”zet als de jeugd harde muziek wil draaien en wil dansen, net op het moment wanneer ik doodmoe thuis kom van een drukke dag op het werk. “Mama is er even niet”, roepen ze dan. Dat is dan toch wel een voordeel. Even niks horen.

Het is voor mij een hele gewone zaak dat ik er rekening mee houd dat wanneer ik een feestje heb ‘s avonds, ik mezelf terug trek in de middag om even uit te rusten. Ik weet dat ik de dag erna de tol betaal voor een avond harde muziek, maar ik heb het er voor over. Ik wil zo graag mee blijven doen, alles meemaken, werken, leren, feesten, zingen.

Evenwichtsstoornissen

Totdat het een aantal weken geleden weer helemaal mis ging. Het was een drukke week, ik werk zo’n 20 uur per week en ben bezig in een nieuwe baan, dus het kost meer energie. Hup, naar de sportschool waar ik een intensievere training vroeg om die overtollige kilo’s eraf te krijgen. Tussendoor nog even naar Breda om bloed te geven, daarna door naar mijn moeder om te mantelzorgen.

Op een ochtend, ik ben altijd al wakker voor de wekker afgaat, wil ik mijn bed uit stappen en val ik letterlijk om. Duizelig, misselijk, draaiende beelden. Dan weet ik het gelijk. Het is weer zo ver. Ik vervloek mezelf. Evenwichtstoornissen. Overbelast.

Gewoon doorgaan? Of een stap terug?

Het overkomt me een paar keer per jaar. Het zweet breekt me dan uit, gepaard met misselijkheid, overgeven en duizeligheid. Normaal gesproken zou je bedenken om dan terug te gaan liggen. Maar ik niet. Ik weet namelijk dat het zich weer herstelt, tenminste bij mij dan. Ik blijf wel duizelig en misselijk maar het wordt minder. Alles kost meer tijd, ik moet goed nadenken welke bewegingen ik maak en vooral welke beweging ik niet maak en worstel mezelf de dag door. Tot het moment dat ik naar bed ga. Terug gaan liggen is een ramp, het werkt hetzelfde als opstaan. Alles moet zich weer herstellen in lighouding. Hoog liggen, kussens in mijn rug en half zittend worstel ik me dan de nacht door. Ja, dat duurt dan zo’n dag of 5 en dan gaat het beter.

En dat zijn zeker de momenten waarin ik besef, wat weegt zwaarder? Mee kunnen doen in de drukke maatschappij of mezelf volledig accepteren en een rustig leven gaan leiden? Hollen of stilstaan?

Comments (1)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *